Fanclub De Trouwe Oss

Een steeds voordsluimerende discussie in het moderne voetbal is het al dan niet gebruik gaan maken
van hulpmiddelen. Nog eens extra opgelaaid door het falen van de arbitrale leiding tijdens Ajax
– Real Madrid. In die wedstrijd werden namelijk twee glaszuivere doelpunten afgekeurd wegens
buitenspel. Dat dit nog eens extra zware gevolgen had voor Ajax, Lyon bleek opeens wel veel
doelpunten te kunnen maken, zwengelt die discussie natuurlijk nog eens extra aan.

Zoals zo velen ben ik ook een voorstander van het gebruik van enige hulpmiddelen. Met dien
verstande dat het geen klinisch geheel moet gaan worden. Het is en blijft een spel en en bij dit spel
horen immers ook fouten. Fouten die natuurlijk niet het voorrecht zijn van enkel de spelers. In het
tennis is al weer jarenlang het systeem gewoon dat spelers een ‘time out’ kunnen aanvragen waarbij
er middels een computer gestuurd systeem wordt gekeken of een bal al dan niet in was. Of uit, net
hoe je het bekijkt. Dit is binnen het tennis ook echt een onderdeel van het spel geworden omdat
spelers wel goed moeten opletten dat ze er niet onbeperkt gebruik van maken. Wanneer je er naast
blijkt te zitten gaat er een mogelijkheid vanaf. Een speler heeft er maar 3 per set!

Iets dergelijks zou je ook bij het voetbal in kunnen zetten. Alleen stuit je dan toch op een probleem
dat je in het tennis wat minder hebt. De belangen zijn in het voetbal, als wereldsport nummer een,
sowieso al een stuk groter dan in het tennis. Maar het is ook bijzonder moeilijk om een scheidlijn te
gaan trekken wanneer het nog wel belangrijk is en wanneer niet. Want als je het invoert voor de top,
waar houdt deze dan op? Als het ingevoerd wordt op het hoogste niveau, willen de clubs in de lagere
divisies natuurlijk hier ook gebruik van gaan maken. En de kosten komen ongetwijfeld voor rekening
van de toch al noodlijdende clubs in de lagere regionen. Hoewel er natuurlijk altijd gemeentes zijn
die deze kosten maar wat graag voor hun rekening willen nemen!